Η Αρκαδία δεν έχει μόνο βουνά και ορεινά χωριά. Στην Κυνουρία η άγρια ομορφιά του βουνού παντρεύεται με την γαλήνη της θάλασσας και προσφέρει στον επισκέπτη υπέροχα μέρη.

Το Ξηροπήγαδο, πέρα από τα καταγάλανα νερά σας προσφέρει θέα στο όμορφο Ναύπλιο.

Το Παράλιο Άστρος, γνωστό σε όλη την Ελλάδα σαν τόπος παραθερισμού, πήρε το όνομά του από το αστεροειδές σχήμα της χερσονήσου πάνω στην οποία είναι χτισμένο.

Με κατεύθυνση προς Λεωνίδιο συναντάμε τη Μελιγού, το Κορακοβούνι και τον Άγιο Ανδρέα με τις υπέροχες παραλίες και το σημαντικό υδροβιότοπο της λίμνης Μουστού με την πολύ πλούσια χλωρίδα και πανίδα. Η λίμνη φιλοξενεί και πλήθος υδρόβιων πουλιών (κύκνοι, ερωδιοί, αγριόπαπιες κλπ) που την επιλέγουν για να ξεχειμωνιάσουν, απολαμβάνοντας τις άριστες κλιματολογικές συνθήκες.

Το Αρκαδικό Χωριό έχουν επιλέξει πολλοί Αρκάδες σαν παραθεριστικό προορισμό. Η χερσόνησος είναι περιοχή μεγάλης φυσικής ομορφιάς.

Ο Τυρός, ένα αναπτυσσόμενο ψαροχώρι, έχει μια υπέροχη βοτσαλωτή αμμουδιά με πεντακάθαρη θάλασσα.

Πανέμορφες παραλίες θα συναντήσετε, επίσης, στο Λιβάδι και στη Σαμπατική.

Στην Πλάκα, την παραλία του Λεωνιδίου, αλλά και το Λάκκο θα βρείτε παραλίες με βότσαλο και πεντακάθαρα νερά.

Ένα ακόμη ψαροχώρι με όμορφη παραλία είναι τα Πούλιθρα.

Τα Φωκιανά θα τα προτιμήσουν όσοι επιθυμούν την απομόνωση και την γαλήνη.

Η λίμνη Τάκα βρίσκεται νότια της Τρίπολης, πάνω στο οροπέδιο της Τεγέας σε υψόμετρο 650μ Πρόκειται για τον σημαντικότερο υδροβιότοπο όλης της Πελοποννήσου, αλλά αποτελεί και ένα πολύ ενδιαφέρον φυσικό φαινόμενο. Το γλυκό νερό που έρχεται από της πηγές της λίμνης αποστραγγίζεται μέσα από ένα σύστημα από καταβόθρες σε υπόγειους ποταμούς. Έτσι το καλοκαίρι αποστραγγίζεται τελείως και δημιουργεί ένα τέναγος. Το φθινόπωρο αρχίζει πάλι να γεμίζει και μέχρι τα μέσα του χειμώνα αυτό έχει ολοκληρωθεί.
Το χωριό Βουνό, που βρίσκεται στις όχθες τις το καλοκαίρι είναι μεσόγειο και το χειμώνα παρόχθιο. Πανοραμική θέα στην λίμνη απολαμβάνει κανείς από το χωριό Κάνδαλος, που βρίσκεται στα ορεινά της.

Μια βόλτα στην λίμνη έχει ξεχωριστό ενδιαφέρον. Μπορεί κανείς να απολαύσει το όμορφο τοπίο, με τις καταπράσινες ιτιές και τα νούφαρα, να ακούσει το κελάηδημα των υδρόβιων και να θαυμάσει από κοντά τα βουτηχτάρια, τις νερόκοτες, τους τσικνιάδες, τα φιφιά, τις αγριόπαπιες αλλά και τους πανέμορφους κύκνους, αν είναι τυχερός.

Αν είστε λάτρεις της φύσης και της πεζοπορίας, επισκεφτείτε το Δάσος Σκιρίτιδας. Απέχει 25 χλμ. νότια από την Τρίπολη. Ο δρυμός υπέστη μεγάλες καταστροφές κατά την διάρκεια της επανάστασης, αλλά οι κάτοικοι των γύρω χωριών αποφάσισαν, στις αρχές του 20ου αι. να το αναστήσουν. Με μεγάλη φροντίδα και με την βοήθεια ενός δασολόγου, του Αναστάσιου Στεφάνου, το κατάφεραν.
Σήμερα ο πρότυπος δρυμός από καστανιές και μαύρη πεύκη εκτείνεται σε 50.000 στρέμματα. Διατρέχεται από ένα μονοπάτι 14 χλμ. με ρεματιές και ξέφωτα, παλιούς νερόμυλους, καταρράκτες και αμπολές, πλατάνια και πυκνά πεύκα.

Χτίστηκε το 370 π.Χ. με διαταγή του Θηβαίου Στρατηγού Επαμεινώνδα, στις όχθες του ποταμού Ελισσώνα.

Στο βόρειο τμήμα της Μεγαλόπολης υπήρχε η Αγορά, στη μέση της οποίας βρισκόταν το ιερό του Λυκαίου Δία, βωμοί του Δία, δύο αετοί - συμβολικά πουλιά του Δία, μαρμάρινο άγαλμα του Πάνα, χάλκινο άγαλμα του Απόλλωνα, ύψους 12 ποδών από τη Φιγαλία, καθώς και άγαλμα της μητέρας των θεών. Επίσης η αγορά περιελάμβανε κατεστραμμένο ναό του Ερμή, ναό της Τύχης με μαρμάρινο άγαλμα, ανάγλυφη παράσταση του Πολύβιου και ιερό του Δία Σωτήρα.

Στα δυτικά της Αγοράς υπήρχε γυμναστήριο. Σήμερα σώζονται ερείπια στοών του και άλλων οικοδομημάτων του.

Το αρχαίο θέατρο της Μεγαλόπολης βρισκόταν ακριβώς απέναντι από την αγορά, στην αριστερή όχθη του Ελισσώνα και συνδεόταν μαζί της με γέφυρα. Είχε ξύλινη κινητή σκηνή και χωρητικότητα 18.000-20.000 θεατές. Φημιζόταν για την ακουστική του. Η ορχήστρα, το προσκήνιο και τα διατηρούμενα εδώλια αποκαλύφτηκαν από τις ανασκαφές του Βρετανικού Ινστιτούτου στα 1890.

Κοντά στο αρχαίο θέατρο σώζονται θεμέλια του Βουλευτηρίου. Εκεί συνεδρίαζαν οι πληρεξούσιοι της αρκαδικής Ομοσπονδίας που λέγονταν "μύριοι" και έπαιρναν αποφάσεις για πόλεμο και ειρήνη ή συμμαχίες. Σήμερα σώζεται το προστώο του Θερσιλίου στη νότια πλευρά του.

Η Αρχαία Μαντινεία βρίσκεται 13 χλμ. βόρεια της Τρίπολης. Αρχικά αποτελούνταν από πέντε πόλεις, οι οποίες αργότερα ενώθηκαν και οχύρωσαν μια πόλη. Περιβαλλόταν από τείχος μήκους 3.942 μ. και πάνω του είχε 122 πύργους. Γύρω από το τείχος υπήρχε σκαμμένη τάφρος όπου διοχέτευαν τα νερά του ποταμού Όφη και της κρήνης Άρνα, κοντά στην οποία η Ρέα έφερε στον κόσμο τον Ποσειδώνα.
Μπροστά στις πύλες διακρίνονταν κατάλοιπα γεφυριών ενώ οι πύλες οδηγούσαν σε αντίστοιχα κρυφά μονοπάτια.

Εσωτερικά του τείχους υπήρχε το αρχαίο θέατρο της Μαντινείας , ρωμαϊκής εποχής, ναός αφιερωμένος στο Δία Σωτήρα, Βωμός στον Ήλιο και ένα Ηραίο με αγάλματα του Πραξιτέλη. Υπήρχε, επίσης, ένα κυκλικό οικοδόμημα στο οποίο φύλασσαν την ιερή φλόγα που μετέφεραν από την Αττική. Έξω από το τείχος υπήρχε άλσος αφιερωμένο στη θεά Δήμητρα.

Σε ανασκαφές που έγιναν από τον αρχαιολόγο Φουζέρ (1887-1889) ανακαλύφθηκε μεγάλο μέρος των κτισμάτων και ερειπίων της αρχαίας πόλης. Από το αρχαίο θέατρο σώζεται ολόκληρη η σκηνή, ενώ έργα του Πραξιτέλη φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο της Αθήνας.
Επίσης σώζονται ερείπια του ναού του Δία, του Βουλευτηρίου και της αγοράς.

Το ιερό βουνό όπου γεννήθηκε ο Δίας. Το Λύκαιον Όρος, ή αλλιώς αρκαδικός Όλυμπος προσφέρει μοναδική θέα. Στο όρος αυτό στις ανασκαφές της Ελληνικής Αρχαιολογικής Εταιρείας το 1902-4 και στην κορυφή του ανακαλύφθηκε ο βωμός του Δία, όπου γίνονταν θυσίες και ανθρωποθυσίες. Ο Βωμός είχε σχήμα στρογγυλού αλωνιού, διαμέτρου 30 μ. και ύψους 1,5 μ.
Η ανάβαση στην κορυφή του Βωμού γινόταν μέσω ενός ιερού δρόμου πλάτους 7 μ. με δύο κίονες δεξιά και αριστερά. Πάνω στους δύο κίονες υπήρχαν επίχρυσοι αετοί.

Υπήρχε, επίσης, το Ιερό του Πανός, του τραγόμορφου θεού της υπαίθρου, που γεννήθηκε στο όρος Κυλλήνη της Αρκαδίας. Το Ιερό αυτό βρισκόταν στην κορυφή του όρους και σε υψόμετρο 1400 περίπου μέτρα. Γύρω από το ιερό ανακαλύφθηκαν ερείπια από αθλητικές εγκαταστάσεις. Εκεί τελούνταν τα «Λύκαια», αθλητικοί αγώνες προς τιμή του Λυκαίου Διός, που μετά τα Ελευσίνια ήταν η κυριότερη γιορτή των αρχαίων Ελλήνων.

Απέχει 33 περίπου χιλιόμετρα από τη Μεγαλόπολη, και 11 χμ. από τη Λυκόσουρα.

Ο Παυσανίας την χαρακτήρισε την «αρχαιότερη πόλη του κόσμου». Σύμφωνα με τις παραδόσεις θεωρείται η αρχαιότερη στην Ελλάδα.
Το πλήθος των ευρημάτων πρωτόγονης αγροτικής λατρείας, οι αρχέγονες παραστάσεις, τα ξόανα κλπ. που βρέθηκαν βεβαιώνουν την ηλικία αυτής της πόλης.
Ιδρύθηκε από το μυθικό βασιλιά Λυκάωνα, γιό του Πελασγού, ο οποίος την κατέστησε έδρα των βασιλέων της Αρκαδίας. Όταν το 396π.Χ. ιδρύθηκε η Μεγαλόπολη, οι Λυκοσουρείς αρνήθηκαν να μετοικήσουν και κατέφυγαν στο ιερό της Δέσποινας που βρισκόταν εκεί.

Οι ανασκαφές ξεκίνησαν το 19ο αι. και αμέσως έφεραν στο φως το φημισμένο Ιερό της Δέσποινας (ανατολικά της Ακρόπολης) ερείπια των βωμών της Δέσποινας και της Δήμητρας, οικοδομικό συγκρότημα στα δυτικά του κυρίως ιερού, κρηνικό οικοδόμημα. Πολλά από τα γλυπτά φυλάσσονται στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο.

Το Ιερό είναι αφιερωμένο στην κόρη του Δία και της Δήμητρας. Στην ανατολική πλευρά ήταν η είσοδος του Ναού. Δεξιά του Ναού βρισκόταν η μακρά στοά και μπροστά σ' αυτή βρισκόταν ο Βωμός της Μεγάλης Μητέρας, ο Βωμός της Δέσποινας και ο Βωμός της Δήμητρας. Το δάπεδό του ήταν πλακόστρωτο και το δάπεδο του σηκού ήταν ψηφιδωτό. Ο αρχαιότερος ναός της Δέσποινας, που ήταν μικρότερος, χτίστηκε τον 4ο αι. π.Χ. Το 180 π.Χ. ή το 176 π.Χ. ανοικοδομήθηκε. Απ' αυτήν την ανοικοδόμησή του προκύπτουν και τα στοιχεία που υπάρχουν για την αναπαράστασή του.

Τα αγάλματα της Δήμητρας, της Δέσποινας, της Αρτέμιδος και του Άνυτου που βρίσκονταν μέσα στο Ιερό ήταν κολοσσιαία και φιλοτεχνήθηκαν από τον Δαμοφώντα, μεσσήνιο γλύπτη, όλα πάνω σε ένα κομμάτι μαρμάρου.

Νότια και ανατολικά του Ιερού της Δέσποινας, προχωρώντας στη ράχη του όρους φαινόταν η πρόσοψη του "Μεγάρου της Δέσποινας" ερείπια του οποίου σώζονται στην περιοχή "Ράχη".

Νοτιοανατολικά της Ακρόπολης βρίσκεται η κρήνη της Λυκόσουρας, η οποία χτίστηκε το 180π.Χ. Ανοικοδομήθηκε μια φορά στα Ρωμαϊκά χρόνια και μια στα προχωρημένα χριστιανικά. Είχε σχήμα τετραγώνου χτισμένο με μεγάλες ορθογώνιες πέτρες, με πρόσοψη προς το νότο, πλάτους 9,40 μέτρα.
Σήμερα σώζονται ερείπια της κατασκευής, τμήμα τοίχου από ορθογώνιους ογκόλιθους, τμήμα δαπέδου της κρήνης, φτιαγμένο με μικρές, λείες πέτρες σαν ψηφιδωτό, με τεχνική που χρησιμοποιούσαν και για το χτίσιμο των λουτρών.

Ο αρχαιολογικός χώρος της Αρχαίας Γόρτυνας βρίσκεται δίπλα στη όχθη του ποταμού Λούσιου, 4χλμ. από το χωριό Ατσίχωλο. Επίσης είναι οδικά προσιτός από το Ελληνικό και από την Μονή Προδρόμου.

Η Αρχαία Γόρτυς υπήρξε σημαντική πόλη κατά την αρχαιότητα. Σύμφωνα με τη μυθολογία την έκτισε ο Γόρτυς, γιος τoυ Στυμφήλoυ και δισέγγονος του βασιλιά Αρκάδα. Φημιζόταν για το ιερό του Ασκληπιού και τα μεγάλα ιαματικά λουτρά της. Η λουτροθεραπεία ήταν άμεσα συνδεδεμένη μα την λατρεία του Ασκληπιού.
Οι αρχαιολογικές έρευνες ξεκίνησαν το 1940 από την Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή. Οι ανασκαφές απεκάλυψαν δύο αμυντικές οχυρωματικές περιβόλους,, δύο σημαντικά Ασκληπιεία, δύο περίπτερους ναούς, και εξελιγμένες για την εποχή λουτρικές και ιαματικές εγκαταστάσεις του 4ου-3ου αι. π.Χ.
Οι ακροπόλεις της (του 4ου π.Χ. αι.) είχαν μεγάλη και ισχυρή περιτείχιση και βρισκόντουσαν η μια κοντά στην άλλη, σε υψόμετρο που φτάνει τα 480 μ., νότια του ναού του Ασκληπιού και των ιαματικών λουτρών. Η κυριότερη είχε μήκος 425 μ. περίπου και πλάτος 100-160 μ., και τρεις πύλες.

Σώζονται ερείπια του ναού του Ασκληπιού, των εγκαταστάσεων των λουτρών και στοάς και από τη μια ακρόπολη 4-6 σειρές λίθων και τμήματα πύργων. Στα λουτρά διακρίνονται καθαρά, η κεντρική αίθουσα των λουτρών με τις τρεις αψίδες και δυτικά και νότια οι βοηθητικοί χώροι. Επίσης μέσα και έξω από τους οχυρωματικούς περιβόλους υπάρχουν λείψανα δημόσιων οικοδομημάτων, ιερών και κατοικιών.

Η σημαντικότερη περίοδος της ακμής της αρχαίας πόλης εντοπίζεται στον 4ο π.Χ. αιώνα. Οι ανασκαφές έδειξαν ότι η πόλη καταστράφηκε τον 2ο μ.Χ. αιώνα.

Λίγα χιλιόμετρα έξω από τον αυτοκινητόδρομο που ενώνει την Μεγαλόπολη με την Καλαμάτα υπάρχει το μικρό χωριό Βάστα. Έξω από το χωριό σε ένα μικρό φαράγγι με πολύ πυκνή βλάστηση και τρεχούμενα νερά, υπάρχει το εκκλησάκι της Αγίας Θεοδώρας. Ο ναός αποτελεί μοναδικό φαινόμενο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Χτίστηκε μεταξύ του 1050-1100 προς τιμήν της οσιομάρτυρος Θεοδώρας. Είναι ένα πέτρινο βυζαντινό εκκλησάκι, μόλις 4μ. πλάτος και 5μ. μήκος και πέτρινες πλάκες στην στέγη. Από την βάση του ναού πηγάζει τρεχούμενο νερό.

Στην πέτρινη στέγη του έχουν φυτρώσει 17 πανύψηλα δέντρα, βελανιδιές κυρίως, ύψους 20μ. και βάρους πολλών τόνων. Τα δέντρα αυτά δεν έχουν εμφανείς ρίζες, κάτι που πολλοί επιστήμονες προσπάθησαν να εξηγήσουν, αλλά ματαίως. Είναι εύκολο να φανταστούμε τις δυνάμεις που ασκούνται στην στέγη του ναού από τα 17 αυτά δέντρα τις ημέρες που φυσάει δυνατός αέρας. Σύμφωνα με το θρύλο, κατά το Μεσαίωνα η Θεοδώρα ήταν ένα φτωχό δεκαεπτάχρονο κορίτσι που καταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέστηκε στο σημείο εκείνο. Τις τελευταίες της στιγμές προσευχήθηκε στο Θεό ζητώντας του "το σώμα της να γίνει εκκλησία, τα χρόνια της να γίνουν δέντρα και το αίμα της να γίνει νερό να τα ποτίζει". Αργότερα οι συγχωριανοί της έφτιαξαν στον τόπο αυτό ένα εκκλησάκι στη μνήμη της, με την ολοκλήρωση του οποίου διαπίστωσαν έκπληκτοι ότι στη σκεπή είχαν φυτρώσει τα 17 αυτά δέντρα.

Το ναό επισκέπτονται χιλιάδες άνθρωποι κάθε χρόνο.Γιορτάζει στις 11 Σεπτεμβρίου.

500 μ. από την εκκλησία, ακολουθώντας το κεφαλάρι, είναι η θέση "Νερόμυλος", μαγευτική τοποθεσία πνιγμένη στο πράσινο.
Εδώ υπήρχε παλιότερα νερόμυλος. Ο μηχανισμός του έχει αποκατασταθεί και λειτουργεί κανονικά.
Δίπλα του θα βρείτε ένα εξοχικό ταβερνάκι.

Το Σπήλαιο της Κάψιας κατατάσσεται στα 10 σημαντικότερα σπήλαια της Ελλάδας. Βρίσκεται 1,5 χλμ. περίπου βόρεια του χωριού Κάψια ( είναι το πρώτο χωριό που συναντάται στο δρόμο από Αθήνα προς Αρκαδία) και ανήκει στο περίπλοκο σύστημα καταβόθρων του οροπεδίου της Μαντινείας.
Ανακαλύφθηκε το 1887 από τον Γάλλο αρχαιολόγο Γουσταύο Φουζέρ και η πρώτη έρευνα ξεκίνησε το 1892. Μέχρι σήμερα έχουν εξερευνηθεί περίπου 6.500 τμ. Η οροφή του είναι γεμάτη από κατάλευκους σταλακτίτες και οι σταλαγμίτες του, ύψους 1 – 1,20μ. σχηματίζουν αληθινό δάσος.

Στην αίθουσα των Θαυμάσιων θα βιώσετε μια μοναδική εμπειρία, γιατί οι χρωματισμοί που θα δείτε να σχηματίζονται είναι οι σπανιότεροι λιθωματικού υλικού από κάθε άλλο γνωστό ελληνικό σπήλαιο. Το έντονο κόκκινο, το κίτρινο, το πρασινογάλαζο συνδυάζονται με το κατάλευκο των σταλακτιτών και δημιουργούν ένα ανεπανάληπτο θέαμα.

Στο σπήλαιο βρέθηκαν ίχνη παλαιάς πλημμύρας και πλήθος από θραύσματα ανθρώπινων οστών και κρανίων, σκεπασμένα από λάσπη (πάχους μισού μέτρου) που καλύπτει το δάπεδο του σπηλαίου. Επίσης βρέθηκαν λυχνάρια που πιθανόν ανήκουν στους ύστερους ελληνικούς χρόνους (4ος και 5ος αι. μ.Χ. )

Η συνολική διαδρομή φτάνει τα 330μ.

Ωράριο: 09.00-15.00 Tηλ: 6951 003299