Τοπικές Εκδηλώσεις

Χριστουγεννιάτικα έθιμα 
Στις Αμυγδαλιές Γρεβενών την ημέρα των Χριστουγέννων γίνεται η «γουρνοχαρά» ή «γουρουνοχαρά» οπού είναι το έθιμο της σφαγής των χοίρων.
Να σημειωθεί πως επειδή είναι πολύ μεγάλη η προετοιμασία του εθίμου οι ονομαστικές εορτές ( Χρίστος, Χριστίνα, Μανώλης κλπ..) δεν γιορτάζονται στις 25 Δεκεμβρίου αλλά την ακριβώς επομένη ημέρα δηλαδή 26 μιας και ο χρόνος όλος αφιερώνεται στη «Γουρουνοχαρα». Παλαιότερα που όλες οι οικογένειες είχαν οικόσιτους χοίρους για το κρέας τους προσπαθούσαν όλο το χρόνο να παχύνουν το ζωώ ώστε όταν φτάσει η ώρα της σφαγής να έχουν το μεγαλύτερο του χωριού.
Το πρώτο βασικό στοιχείο του εθίμου αυτού είναι πως το κρέας του χοίρου θα το είχαν όλο το χρόνο ενώ το δεύτερο είναι πως η «γουρουνοχαρά» ήταν ένα μεγάλο γλέντι γι’ αυτό από τα ξημερώματα ξεκινούσαν οι μουσικές μαζί με την προετοιμασία. Όταν προσκαλούσαν κάποιον για να μπει και αυτός δεν έλεγαν "έλα να σφάξουμε το γουρούνι", αλλά "έλα, έχουμε γουρουνοχαρά". Το σφάξιμο γινόταν συνήθως από «μαστόρους» του είδους ενώ περά από το κρέας κρατούσαν και αλλά παράγωγα. Από το δέρμα του χοίρου φτιαχνόντουσαν τα «γουρνοτσάρουχα» που τα φορούσαν για όλο το χρόνο και προπαντός στα χωράφια.
Το λίπος γινόταν το «παστό» που το έτρωγαν τα παγωμένα βράδια. Παράλληλα γινόταν και το γέμισμα των λουκάνικων τη μέρα εκείνη. Ενώ τέλος το στομάχι του «άτυχου» ζώου το φούσκωναν και έπαιζαν μπάλα τα παιδιά του χωριού.
Τα παιδιά στο ίδιο χωριό ανέβαιναν σε υψώματα και φώναζαν δυνατά όλα μαζί «κόλιαντα», για να ακουστούν σε όλο το χωριό. Αυτό ήταν μια προειδοποίηση από τις αρχές του Δεκεμβρίου μέχρι τις 23 του μήνα που γινόταν κάθε μέρα για να πουν πως φτάνουν τα Χριστούγεννα. Μετά τα μεσάνυχτα της παραμονής των Χριστουγέννων, τα παιδιά χτυπούσαν πρώτα την καμπάνα της εκκλησίας, και αργότερα έλεγαν τα «κόλιαντα» στα σπίτια του χωριού. Μαζί τους είχαν έναν σάκο που τον γέμιζαν αρτοσκευάσματα που τους προσέφεραν οι νοικοκυρές ενώ σε μερικά σπίτια τους ζητούσαν να ανακατέψουν την φωτιά.